Książki mego dzieciństwa: Lato

Tegoroczne lato nas rozpieszczało (tak, tak :). Chwilowo mamy pogorszenie pogody, ale wierzę, że piękne dni jeszcze wrócą. Co prawda lato nie jest moją ulubiona porą roku (czekam na jesień), ale z przyjemnością łykam naturalną witaminę D, wsłuchuję się w wieczorne granie świerszczy, cieszę oczy zielenią za oknem (nie ma to jak natura w ramie okiennej).

Elementarz wprost idealny do...

...przybliżenia dziecku naszej pasji.

Czy już kiedyś wspominałam, że jesteśmy z Tatą Tygrysa podglądaczami? Tak, tak… Nasza pasja przy małym dwulatku przybrała nieco inną formę, mniej ekstremalną, ale mamy nadzieję, że uda nam się nią zarazić Synka i już za kilka lat we trójkę będziemy uskuteczniać podpatrywanie z ukrycia. Póki co czekamy na jesień, kiedy Dziadkowie będą stęsknieni Wnuka Przedszkolaka i z przyjemnością przygarną Go na weekendowe nocowanie, a nam uda się powrócić do podglądania. Wymaga ono jednak wczesnych pobudek, choć to akurat nie jest problemem dla Tygrysa. Gorzej z bezwzględnym zachowaniem ciszy i poruszaniem się prawie bezszelestnie. To w przypadku dwulatka jest wręcz niemożliwe.

Zanim drzewo dotknie nieba… Lektura idealna na początek wiosny

Nie wiem, jak u Was, ale u nas mimo zalegającego tu i ówdzie śniegu, w powietrzu czuć już wiosnę. Nawet Tygrys nasłuchuje śpiewu ptaków, które zwiastują (mam nadzieję) pobudkę przyrody z zimowego snu. Z niecierpliwością oczekujemy zieleni, słońca, pierwszych pąków i bocianów oczywiście. I cieszymy się, że będziemy mogli pokazywać przyrodę Synkowi. Póki, co zaczytujemy się w książce Bajka o drzewie z serii Zielone Bajki WydawnictwaBiobooks autorstwa Elizy Piotrowskiej.