I stał się CUD. Cud Bożonarodzeniowej nocy. Wierzę, że udało nam się przygotować na pamiątkę narodzenia Pana Jezusa jak najlepiej. Każdy Adwent jest inny, a odkąd przeżywamy go z dzieckiem, to nabiera zupełnie innego znaczenia. I to oczekiwanie. Ta radość z każdego dnia przybliżającego nas do Świąt, a potem z każdej świątecznej, rodzinnej chwili.
Trudno mi oddać w kilku słowach radość Tygrysa, kiedy policzył ostatniego niedzielnego ranka liściki, które pozostały w kalendarzu adwentowym. Pozostały tylko trzy, a to oznacza, że cud nocy Bożego Narodzenia jest coraz bliżej. A to oznacza, że za nami kolejny tydzień Adwentu. Myślę, że nie tylko nam ciśnie się na usta pytanie: kiedy te dni przeminęły? Jak co roku za szybko. III tydzień Adwentu pozostaje już wspomnieniem, ale wierzę, że minione dni przygotowały nasze serca na to, co się stanie już za chwilę.
Zapłonęła kolejna świeca w naszym adwentowym wieńcu. Minął kolejny adwentowy tydzień. Zupełnie inny od niespiesznego, pierwszego. Wraz z powrotem do pracy i przedszkola doba nam się skurczyła. Po powrocie do domu dosłownie chwila i czas na sen. Mało czasu dla nas, o realizacji zadań z kalendarza nie wspominając. Do tego mnóstwo emocji, nerwów, zmęczenia. Mimo to były i miłe chwile. Najpierw o nich...
Adwent... Szczególny okres w roku. Choć pełen zadumy, zatrzymania, to jednocześnie radosny. Wszak czekamy na spotkanie z Kimś kogo kochamy. Spotkanie nie tylko w Święta, ale każdego dnia, w codzienności, a przede wszystkim na końcu czasów.