Moje supermoce

Już jutro Dzień Mamy (mój trzeci :) i za sprawą Troskliwej Mamy na wielu blogach pojawiły się wpisy pod hasłem: #SuperMama. Dzięki Kasi z RadosnejChaty oraz Olguśce z Rodzinki 2+3 i ja miałam okazję przyjrzeć się samej sobie. Przyznaję, że kilka dni zajęło mi oswojenie się z myślą, że jestem Super Mamą. Nie jestem chyba odosobnionym przypadkiem, któremu łatwiej przychodzi wskazanie swoich słabszych stron, niż tego, co we mnie dobre, ciekawe, mocne. Częściej odzywa się we mnie wewnętrzny krytyk, niż pochlebca.

Święto Rodziny

Z tego, co się orientuję obecnie w wielu przedszkolach czy szkołach łączy się uroczystości Dnia Mamy, Dziecka i Taty świętując Dzień Rodziny. Ostatnie dni były dla nas właśnie takim Świętem Rodziny. Na szczęście choroby odpuściły nam tuż przed Bożym Ciałem i mogliśmy w pełni cieszyć się tymi wspólnymi chwilami. Wykorzystaliśmy ten czas w 100 %. Aż żal, że tak szybko minął. Zresztą, jak cały maj. Ciężko było dziś wrócić za biurko, bo ostatnie były naprawdę rodzinne, ciepłe, pachnące i smakowite. A co najważniejsze nieśpieszne.